سبد سفارش شما خالی است!

نگارنده در این کتاب، کوشیده است تا این فرض اثبات‌نشده را که عرفان، پدیده‌ای کم‌وبیش یک‌شکل در تمام سنن دینی است، رد کند. او بر این حقیقت تأکید می‌کند که نه‌تنها در سنن عرفانی مختلف، بلکه در یک دین واحد، تجارب عرفانی متنوع، آشکارا ظاهر شده است. او درنظر دارد تا در هشت سخنرانی، پیشرفت اندیشه عرفانی را در دوره شکل‌گیری آن، یعنی در «هندوئیزم» و «اسلام» ردیابی کند. هدف او این است که تنوع عرفانی پیداشده در هر دو سنت دینی را بررسی نماید. نویسنده بحث خود را با تمایز کردن سه نوع عرفان اصلی «پانته‌ایستی» یا «همه درخدایی»، «وحدت یکپارچه»، و «گفت‌وگوهای عاشقانه با خدا» آغاز کرده، سپس پیشرفت آن را در شکل‌گیری هندوئیزم، دنبال می‌کند. اما درباره اسلام، نگارنده گسترش تصوف را از منظر شخصیت‌های اصلی چون «ابویزید»، «ابوسعید»، «جنید»، «غزالی»، و...، بررسی می‌کند.