سبد سفارش شما خالی است!

از آموزه‌های اصیلی که در طی ادوار تکوین و نشو و نمای عرفان و ادب در سرزمین ایران برجای مانده و از حیث غنا و تعالی بی‌مانند است، راه و رسم مودت و مهرورزی است؛ آموزه‌ای که دستاورد اشراق ایرانی و افق بلند بینش بزرگان و مفاخر تمدن ایرانی اسلامی است. نگارنده در کتاب حاضر، نظریات دو تن از صوفیان، ابوحامد محمد بن محمد غزالی و ابوزید عبدالرحمن بن محمد انصاری، معروف به ابن دباغ را دربارة عشق الهی بررسی کرده است. هردوی آنها برخلاف عالمان مسلمان، نظریات کاملی دربارة عشق الهی ارائه کرده‌اند. به رغم تاثیر قابل ملاحظه‌ای که غزالی بر ابن دباغ برجای نهاده است، اما ابن دباغ در نظریة صوفیانه‌اش دربارة عشق الهی در پاره‌ای ویژگی‌ها و اوصاف اصلی با غزالی فرق دارد. نویسنده هم‌چنین در مقدمة کتاب، عشق در فلسفة یونان، عشق در یهودیت، عشق در مسیحیت و عشق در اسلام را واکاوی کرده و نظریات خود را ارائه داده است.